Art. 8 ust. 13 – przepis nadużywany w sprawach DPS
Spis treści
Co naprawdę reguluje art. 8 ust. 13?
Przepis jest jednoznaczny: dotyczy tylko ustalania dochodu w walucie obcej na potrzeby świadczeń pieniężnych. Nie odnosi się do odpłatności za DPS, nie dotyczy umów, nie dotyczy możliwości, nie dotyczy osób mieszkających za granicą. Ustawodawca nie przewidział żadnego odesłania z art. 103 ust. 2 do art. 8 – to dwa różne reżimy prawne.
W praktyce oznacza to, że art. 8 ust. 13 nie może być stosowany przy ustalaniu odpłatności za DPS, bo odpłatność nie jest świadczeniem pieniężnym, lecz wynika z umowy i z badania możliwości.
Dlaczego OPS-y stosują przepis poza jego zakresem?
W wielu OPS-ach art. 8 ust. 13 stał się „automatycznym narzędziem” do przeliczania zagranicznych dochodów na złotówki. Problem polega na tym, że przeliczanie waluty nie ma żadnego znaczenia w sprawach DPS. Odpłatność ustala się według możliwości, a możliwości wynikają z realiów życia w kraju pobytu, a nie z kursu NBP.
OPS-y stosują art. 8 ust. 13, bo mylą dwa porządki:
- art. 8 – świadczenia pieniężne,
- art. 103 – odpłatność za DPS.
To błąd systemowy, który powtarza się od lat.
Skutki stosowania art. 8 ust. 13 tam, gdzie nie wolno
Przeliczenie zagranicznego dochodu na złotówki tworzy fikcyjny obraz sytuacji osoby zobowiązanej. Dochód wygląda na wysoki, ale w kraju pobytu może ledwo wystarczać na podstawowe koszty życia. W efekcie OPS-y ustalają odpłatność wobec osób, które realnie nie mają możliwości jej ponoszenia.
Jednocześnie pomijają:
- obowiązek ustalenia sytuacji faktycznej (art. 107),
- obowiązek badania możliwości (art. 103 ust. 2),
- zakaz stosowania polskich kryteriów wobec osób mieszkających za granicą (art. 5).
Decyzje oparte na art. 8 ust. 13 w sprawach DPS są więc wydawane bez podstawy prawnej i mogą być nieważne z mocy prawa.
Dlaczego art. 8 ust. 13 nie dotyczy osób mieszkających za granicą
Są dwa powody.
Po pierwsze – art. 5.
Świadczenia przysługują osobom przebywającym na terytorium RP. Osoby mieszkające za granicą nie podlegają art. 8, bo nie są adresatem świadczeń pieniężnych.
Po drugie – art. 103 ust. 2.
Odpłatność ustala się w formie umowy, po zbadaniu możliwości. Dochód nie jest podstawą ustalenia odpłatności. OPS musi ustalić sytuację w kraju pobytu, a nie w Polsce.
Stosowanie art. 8 ust. 13 wobec osób mieszkających za granicą nie ma żadnej podstawy prawnej.
Dlaczego przeliczanie waluty nie ma znaczenia w DPS?
Nawet gdyby art. 8 ust. 13 nadal dotyczył waluty, OPS i tak nie mógłby go stosować do DPS. Odpłatność ustala się według możliwości, a możliwości wynikają z realiów życia. Wywiad musi być przeprowadzony w kraju pobytu, OPS musi stosować Prawo konsularne, a sytuację ustala się według kosztów życia, podatków, cen usług i siły nabywczej waluty.
Przeliczenie waluty jest czynnością pozorną – nie mówi nic o sytuacji osoby zobowiązanej.
Zapis do raportu
Art. 8 ust. 13 dotyczy wyłącznie ustalania dochodu w walucie obcej na potrzeby świadczeń pieniężnych. Nie ma zastosowania do odpłatności za DPS. Stosowanie go przez OPS w sprawach dotyczących osób mieszkających za granicą jest naruszeniem art. 5, art. 103 ust. 2 i art. 107 ust. 1, a decyzje oparte na tym przepisie są nieważne.
Puenta
Art. 8 ust. 13 jest jednym z najczęściej nadużywanych przepisów w praktyce OPS — nie dlatego, że jest niejasny, ale dlatego, że stosuje się go poza zakresem. W sprawach odpłatności za DPS przepis ten nie ma żadnego zastosowania. Odpłatność ustala się wyłącznie na podstawie art. 103 ust. 2, po ustaleniu możliwości i sytuacji faktycznej w kraju pobytu.
Komentarze Art. 8 ust. 13 – przepis nadużywany w sprawach DPS (0)
Art. 64 – przepis ochronny, którego OPS-y prawie nie stosują
Art. 61. Jak nieprecyzyjny przepis pozwala OPS-om tworzyć fikcyjne osoby zobowiązane
Art. 64 – przepis ochronny, którego OPS-y prawie nie stosują
Jak OPS-y wprowadzają obywateli w błąd – analiza stron Krotoszyna i Przywidza
Dlaczego wnuki nie są osobami zobowiązanymi – największy błąd OPS i SKO












