Apel w obronie Konwencji Stambulskiej

27 lipca 2018 roku Trybunał Konstytucyjny Bułgarii wydał orzeczenie, w którym wypowiedział się przeciw ratyfikowaniu przez kraj Konwencji. Według tego orzeczenia, Konwencja zaciera granice między płciami, a jej zapisy są wewnętrznie sprzeczne[12]. 25 lutego 2020 parlament Słowacji sprzeciwił się ratyfikacji Konwencji. Słowaccy krytycy podkreślali, że nie zajmuje się ona jedynie zapobieganiem przemocy wobec kobiet, ale wprowadza nową definicję małżeństwa[13]. Konwencji zarzuca się[kto?], że jest sprzeczna z uprzednio ratyfikowaną przez Polskę Konwencją o Prawach Dziecka, co zarazem implikuje wewnętrzną sprzeczność Konstytucji RP (art. 9), dyskryminację w działaniach anty-przemocowych, możliwość wyłączania z profilaktyki działań antyprzemocowych kobiet stosujących przemoc wobec kobiet, a także możliwość wpływu zapisów Konwencji na zafałszowywanie badań naukowych i wzrost korupcji, na skutek nieprecyzyjności jej zapisów[14], sprzeczność z Traktatem o Unii Europejskiej i prawem jej państw członkowskich[15]. Fundacja Ordo Iuris w raporcie z 2014 roku zarzuca Konwencji ignorowanie lub marginalizację istotnych czynników warunkujących zachowania przemocowe, takich jak uzależnienia (w szczególności alkoholizm), rozpad rodziny i innych wspólnot wzajemnego wsparcia, czy też obecność przemocy i przedmiotowego przedstawiania kobiecej seksualności w mediach. Zamiast tego autorzy Konwencji mają dopatrywać się źródła przemocy w istnieniu różnic w społeczno-kulturowych formach wyrażania się kobiecości i męskości (określanymi mianem stereotypów). Rozwiązania konwencyjne, zdaniem krytyków, mają zatem otwierać furtkę do kwestionowania i negacji tradycyjnego modelu rodziny