Marnotrawienie środków z pomocy społecznej
Według Ustawy o pomocy społecznej zasadniczym celem wspominanej pomocy jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych osób, przy jednoczesnym umożliwieniu przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać przy użyciu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wsparcie takich osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb oraz umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.
Ośrodek pomocy społecznej podejmuje działania w celu pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o pomoc, chyba że zachodzi ku temu przeszkoda zwana marnotrawstwem. W pomocy społecznej występują dwa rodzaje marnotrawstwa: marnotrawstwo własnych zasobów materialnych i marnotrawstwo przyznanego świadczenia.
Marnotrawstwem własnych zasobów materialnych nazywa się sytuację, gdy osoba, która złożyła wniosek o przyznanie pomocy, przeznacza własne zasoby materialne, np. środki finansowe bądź rzeczowe, tj. cenne rzeczy, na zaspokojenie potrzeb, które nie są niezbędnymi potrzebami bytowymi.
Drugim rodzajem marnotrawstwa jest marnotrawstwo przyznanego świadczenia – to niewłaściwe wykorzystanie przyznanego świadczenia, tj. wykorzystanie niezgodnie z celem, na jaki zostało przyznane. Marnotrawstwo przyznanego świadczenia występuje również wtedy, gdy osoba uniemożliwia jego prawidłowe wykonanie, np. utrudnianie wykonywania usług opiekuńczych poprzez niewpuszczanie do domu opiekunki środowiskowej. Kolejnym jest świadome niszczenie otrzymanej pomocy, np. odzieży, wyrzucanie żywności.
Powyższe sytuacje stanowią przesłanki do zmiany decyzji – poprzez zmianę formy świadczenia z pieniężnej na rzeczową, ograniczenia zakresu przyznawanego osobie świadczenia lub uchylenia decyzji przyznającej pomoc.
