Problem ubóstwa w pomocy społecznej
Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera w swojej treści wyjaśnienia pojęcia ubóstwa.
Wywnioskować można z niej, że ubóstwem jest posiadanie dochodu uprawniającego do otrzymania pomocy społecznej, a zatem każda rodzina, w której dochód na osobę nie przekracza kryterium dochodowego 514 zł oraz każda osoba samotnie gospodarująca, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego 634 zł, żyją w ubóstwie.
Aby jednak uzyskać pomoc społeczną, oprócz ubóstwa w sytuacji życiowej wnioskodawcy musi wystąpić również co najmniej jedna z następujących okoliczności: sieroctwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba, przemoc w rodzinie, potrzeba ochrony ofiar handlu ludźmi, potrzeba ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, trudność w integracji cudzoziemców, trudność w przystosowaniu do życia po opuszczeniu zakładu karnego, alkoholizm lub narkomania, zdarzenie losowe i sytuacja kryzysowa, klęska żywiołowa lub ekologiczna lub inne okoliczności.
W odniesieniu do ubóstwa w pomocy społecznej przydatna jest znajomość definicji: minimum egzystencji, minimum socjalne, bieda.
Minimum egzystencji to posiadanie zasobów podtrzymujących funkcje życiowe osoby, sprawność psychofizyczną, należą do nich na przykład jedzenie, potrzeby mieszkaniowe.
Minimum socjalne to zaś posiadanie takich zasobów, które podtrzymują funkcje życiowe, pozwalają na posiadanie i wychowywanie dzieci oraz na uczestnictwo w życiu społecznym co najmniej na niskim
poziomie.
Bieda jest stałym brakiem środków potrzebnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb.
