Odmowa przyznania świadczenia z pomocy społecznej
W Ustawie o pomocy społecznej przewidziane są sytuacje, w których wydaje się decyzje negatywne. Okolicznością taką jest stwierdzenie przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową.
Świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są, gdy wykorzystując własne zasoby, możliwości i uprawnienia nie można przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej. Nie każda osoba lub rodzina posiadająca dochody uprawniające do otrzymania świadczenia otrzyma pomoc. Dokonując oceny bytowej osoby lub rodziny, pod uwagę bierze się ogólną sytuację majątkową. Wnioskodawca ubiegający się o przyznanie świadczenia powinien najpierw wykorzystać własne zasoby majątkowe, a dopiero wówczas, gdy okażą się niewystarczające, domagać się przyznania świadczenia.
Decyzje negatywne wydaje się także – według zapisów w Ustawie o pomocy społecznej – w przypadku, gdy osoba lub rodzina marnotrawi własne zasoby finansowe lub przyznane świadczenia, celowo je niszczy lub korzysta z nich w sposób niezgodny z przeznaczeniem, marnotrawi własne zasoby finansowe, nie współdziała z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej, odmawia zawarcia kontraktu socjalnego lub nie dotrzymuje jego postanowień, bez uzasadnienia odmawia podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, odmawia lub przerywa udział w działaniach aktywizacyjnych, bez uzasadnienia odmawia podejmowania leczenia odwykowego w przypadku osoby uzależnionej.
